K. MIKOCKA-RACHUBOWA: Walerii Tarnowskiej fascynacja włoską rzeźbą w podróży po Italii 1803–1804

Artykuł Katarzyny Mikockiej-Rachubowej pt. “Walerii Tarnowskiej fascynacja włoską rzeźbą w podróży po Italii 1803-1804” ukazał się w Biuletynie Historii Sztuki (1/2025) na licencji CC BY 4.0 Poniżej zamieszczamy jego streszczenie oraz link do całego artykułu dostępnego w formacie PDF.

STRESZCZENIE

Artykuł dotyczy podróży po Włoszech, którą hrabina Waleria Tarnowska odbyła w latach 1803–1804 i jej stosunku do oglądanych tam dzieł rzeźby. W prowadzonym wówczas dzienniczku, będącym podstawą przedstawionych tu rozważań, notowała opisy zabytków i zbiorów sztuki, zamieszczała wzmianki o poznanych artystach i o zakupach robionych w ich pracowniach, a także swoje wrażenia i oceny. Pierwszoplanową pozycję w tych zapisach zajmowała twórczość Antonia Canovy, z którym Tarnowska nawiązała bliskie stosunki. Podczas pobytu w Rzymie nabyła za ogromną sumę jedno z jego najsłynniejszych dzieł – posąg Perseusza (obecnie w zbiorach The Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku), będący najpewniej nie repliką, jak się powszechnie sądzi, ale pierwszym egzemplarzem statui stojącej w Watykanie. Tarnowska rzeźbą interesowała się mniej niż malarstwem, ale obejrzała i uwzględniła w swoich zapiskach imponującą liczbę rzeźb, dążyła do podania możliwie pełnej o nich wiedzy i notowała odczucia, jakie w niej wzbudzały. Jej dzienniczek, interesujący przykład dokumentowania doświadczeń z włoskich wojaży przez przedstawicieli ówczesnych europejskich elit, jest cennym i oryginalnym świadectwem podróżopisarstwa końca XVIII i początków XIX w.

POBIERZ ARTYKUŁ W FORMACIE PDF>>>

(arb)