Di Artykuł Daniela Kipera pt. “Henryk Wars – kilka uwag do biografii kompozytora” ukazał się w 2010 roku na łamach czasopisma STUDIA POLONIJNE (t. 31). Poniżej zamieszczamy jego fragment oraz cały tekst do pobrania w formacie PDF.
W 1967 r. Henryk Wars odwiedził Polskę po latach nieobecności na krajowej scenie muzycznej. Jego pobyt odbił się znacznym echem nie tylko przecież w kręgu swoich dawnych przyjaciół, dla których był żywą legendą polskiej piosenki i zarazem jednym z ważniejszych przedstawicieli kultury polskiej na obczyźnie. (…)
Wojna przerwała wiele z jego projektów muzyczno-filmowych. Jako szczery patriota, nie uchylił się od obowiązku służby żołnierskiej. Wzięty do niewoli niemieckiej, w czasie postoju pociągu wiozącego więźniów (prawdopodobnie do getta) zdołał zbiec. Pieszo, omijając posterunki niemieckie, dotarł do Lwowa, okupowanego już wtedy przez Armię Czerwoną. (…) We Lwowie Wars zebrał wokół siebie grono artystów – muzyków, którzy różnymi kolejami losu trafili do tego miasta. Z Feliksem Konarskim założył efemeryczny zespół muzyczny, który niebawem przekształcił się w grupę big-bandową. (…)
Po wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej w 1941 r. egzystencja nawet pod szyldem artysty nie dawała gwarancji wolności. 25 czerwca przypadkowy patrol NKWD aresztował najbliższego przyjaciela Warsa, jednego z najpopularniejszych aktorów przedwojennej Polski, Eugeniusza Bodo. Zesłany do sowieckiego łagru, umarł tam dwa lata później. Warsowi udało się uniknąć śmiertelnego zagrożenia po decyzjach władz sowieckich o werbunku do Armii Polskiej tworzonej przez gen. Władysława Andersa. Do polskich jednostek wojskowych przeszedł z całym zespołem. Grupa muzyczna utworzona pod jego kierownictwem, znana pod nazwą Polish Parada, gromadziła obok Konarskiego – Jerzego Petersburskiego, Kazimierza Krukowskiego, Henryka Golda i Alfreda Schutza. Przemierzając z 2. Korpusem szlaki bojowe od Rosji po Bliski Wschód, aż do Monte Cassino, orkiestra promowała polską kulturę, dając koncerty zarówno w zakurzonych koszarowych namiotach polowych wojsk sprzymierzonych, jak i w ekskluzywnych salach teatralnych przy dworach panujących w kolejno odwiedzanych krajach. (…)
Muzyczny wyraz wojennej tułaczki polskiego żołnierza zilustrował (…) w muzyce do dokumentalnego filmu (produkcji włoskiej) Michała Waszyńskiego Wielka droga (1946).
Po wojnie Wars udał się na krótki czas do Anglii. Na Wyspach nie znalazł stabilizacji materialnej, nie mówiąc już o zaspokajaniu jego potrzeb artystycznych. W 1947 r. przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, gdzie liczył na zdobycie zatrudnienia w branży muzycznej…
CZYTAJ CAŁOŚĆ W FORMACIE PDF>>>
(arb)
Commenti